Gisteren na de wedstrijd Uruquay – Duitsland heb ik de brief geschreven en om een uur of 6 toog ik naar Hanna's huis. Ik beklom de Lonsdale Ave vanaf de 15th ave en sloeg op Queens linksaf. Ik moest op no. ? zijn. Het was heerlijk weer, misschien iets te warm. Hanna was bezig in haar tuin op het moment dat ik hun huis in het vizier kreeg. Ik riep haar waarop ze naar mij toe kwam gelopen. Ik vertelde dat ik even wat dingen kwijt wilde en gaf haar de brief. Ik vroeg of ze er op de hoogte van was dat ene J. haar moeder vandaag had bedreigd. Ze knikte van ja, en voegde er meteen aan toe dat haar moeder een en al drama was, dat ze altijd zo overdreef, dat het vuurtje zo hoog werd opgestookt, maar dat er eigenlijk niet veel aan de hand was. Die mannen dachten slechts dat haar moeder moeilijk zelf beslissingen kon nemen en dat ze haar daarom een handje moesten helpen. Ze keek me aan terwijl ze dat zei. Het schoot opeens door mijn hoofd dat ik de brief te snel had gegeven, en ook vroeg ik mij opeens af of ik er niet teveel in gezet had. Ik vroeg haar of ze wist dat ze haar huis waren binnengedrongen. Ze schudde met haar hoofd. Ik gaf vervolgens aan dat ze mijn brief maar moest lezen en dat ik misschien zelf wel een beetje overdreef in mijn brief maar dat ik gewoon een heel slecht gevoel over dit alles had gehad. Ik zei haar gedag, en vervolgde mijn weg. In de Starbucks in Edgemont besloot ik Tessa te bellen, ik maakte mij zorgen. Ze zei me door de telefoon dat ik kon langskomen, dat ze de deur voor mij zou openlaten, en dat ik moest maken dat T. mij niet zou zien, het was allemaal erg spooky hier, voegde ze er aan toe op fluistertoon. Plotseling dacht ik te weten hoe het zat. Ik herinnerde mij de telefoontjes van D., en wat een toeval dat Tessa juist net naar D. moest met spoed die dag. MIjn brief was belastend voor ze. Als D. en H. hier iets mee te doen zouden hebben, dan zou nu de rust wederkeren was mijn verwachting. Die verwachting kwam uit. Er volgde zelfs en excuus van G. nadat Tessa hem had gebeld om haar ongenoegen te laten blijken gesterkt als ze plots was door de plotselinge steun van haar dochter die haar kort na mijn bezoek even had gebeld.

Tessa is 82 en nadat in nov. 2009 haar echtgenoot overleed woont ze nu alleen in een huis dat 1 miljoen dollar waard is. Ze is in uitstekende gezondheid en wil graag nog een jaar of 10 in haar huis blijven wonen. Ze heeft niet bepaald een sterke ruggegraat en is heel gemakkelijk onder druk te zetten. Hanna heeft 25% van de woning, 75% is van haar moeder. Tessa heeft een keer in een dwaze bui 25% toegekend aan haar dochter waarvoor ze samen met haar man een advokaat had ingeschakeld, waar ze later heel veel spijt van kregen omdat de relatie die Tessa had met haar dochter fors verslechterde en slecht bleef. Nu wil Tessa haar de 25% eigenlijk weer graag afnemen. Zij wil graag in het huis blijven wonen, maar daar denken enkele anderen dus anders over. Men heeft de sleutels van haar huis, dat kan niet mis. Gaan ze haar onder zware dwang zetten om het huis te verkopen ?