Date: Wed, 14 Jul 2010 05:47:40 +0200

Hoi W.,
 
Ik wil mijn reactie van 10-7 even rechtzetten. Die was vanwege de wijze waarop misplaatst. Je hebt helemaal gelijk voor wat betreft dat woord "walgelijk". Ik betreur die woordkeuze en daar bied ik bij deze dan ook even mijn verontschuldigingen voor aan. Met je verhaal van hieronder snap ik de achtergrond van je opmerking, en uiteraard respecteer ik het dat iemand niet altijd maar meteen of meteen uitvoerig iemands emails kan beantwoorden. Dat is logisch. Het is ook een beetje inherent aan internet dat dingen soms (een beetje) anders of heftiger overkomen dan dat de bedoeling was.
 
Waarom viel jouw opmerking bij mij verkeerd?
Dan pak ik even die brief gericht aan mijn zus erbij (zie onder). Ik had net een lelijke brief van Tom gehad, waarop ik in 1e instantie nog mild had gereageerd (ik wilde hem even de gelegenheid geven het recht te zetten). In 2e instantie reageerde ik harder. Omdat ie ergens wel een punt had heb ik toen die brief geschreven aan mijn zus. Die brief was niet verstandig.
Als ik nu even doe alsof ik een buitenstaander ben, als ik even in de schoenen ga staan van iemand anders (van jou bijvoorbeeld of van mijn zus aan wie ie gericht was) en ik lees die brief, dan vind ik het een duidelijk verhaal totdat ik die passage lees van een gedegenereerde emotie zenuw. Dat kan niet. Dat is volstrekt onmogelijk. Het is mallepraat. Hoe zou zoiets in godsnaam moeten kunnen. Mijn automatische aanname is onmiddelijk dat de schrijver ze niet allemaal meer scherp moet hebben. Er is iets mis, dat kan niet anders.
Dan zegt de schrijver daarop dat ie nooit last heeft van geestesziektes en dat ie intelligent is. Dan denk ik: ja maar wacht eens effe, eerst zeggen dat je emotie zenuw gedegenereerd is, en dan zeggen dat je nooit last hebt van geestesziektes??  Ja, en sorry dan moet ik ook mijn vraagtekens zetten bij het verhaal dat daarna volgt, dat over die psychiater. Ik denk dan: het zal wel een beetje de middenweg zijn, ze zullen beiden wel een beetje gelijk gehad hebben. De een overdrijft omdat ie zijn geld zeker wil stellen en de ander denkt dat er 31 leugens staan in een medisch document maar dat komt vast omdat ie de werkelijkheid een beetje uit het oog is verloren.

En dan dat verhaal dat daarna komt over dat EEG tot complicaties heeft geleid ??? Dat is waarschijnlijk ook niet zo. Het is immers een onschuldige test. Het feit dat de schrijver dat zegt houdt natuurlijk verband met het feit dat ie ze niet allemaal meer scherp heeft. Hij denkt dat het EEG schadelijk was. Het feit dat ie het denkt geeft juist aan dat de psychiater waarschijnlijk gelijk had.
Ja, en wat ie dan allemaal zegt, je wil het niet weten. Hij dreigde blind te worden na een concert en toen vluchtte hij halsoverkop naar Canada omdat de boel verzakte en bijna zijn oogzenuwen raakte ??? Dan denk ik: Wat verzakt er dan in godsnaam? en hoe kan je nu blind worden na een concert wat is dat nou voor waanzin? en vraag ik mij dan af wat moet je dan in Canada doen? Dan zegt ie ook nog dat ie blind denkt te worden in Nederland? Oh fijn denk ik dan, je wordt blind in Nederland maar niet in Canada? Allergisch voor oranje?
 
Kortom mijn interpretatie: Onsamenhangend geleuter. De schrijver moet dringend geholpen worden.
 
Nu ga ik weer even in de schoenen staan van de schrijver. Realiseerde hij zich dit niet op het moment van schrijven? Wat ging er in hem om? Nee, hij dacht even niet goed na omdat zij zich door de emotie liet leiden door een rotbrief van ene Tom. Het was ook de eerste keer dat ie het opschreef. Hij is intelligent en weet hoe het zal worden geinterpreteerd, maar liet zich op dat moment even leiden door zijn emoties, waardoor hij zich onzorgvuldig formuleert.
 
Waar het mis gaat in dit voorbeeld is dat de lezer automatisch aanneemt bij het lezen van de brief dat een emotie zenuw die degenereert gelul is. Het kan niet. De schrijver classificeert zich daarmee automatisch als iemand die niet helemaal bij zijn volle verstand is. Dat is de automatische aanname. De tragiek van de schrijver is daarna dat ie kan lullen wat ie wilt, hij zal het alleen maar erger maken. Het zou zelfs nog erger kunnen, zijn zus zou met deze brief naar een dokter kunnen stappen en de schrijver op het moment dat ie terugkomt een verbod laten opleggen om terug te gaan naar het buitenland.
 
Als ik als lezer (W. jij dus) dan lees dat hij nooit wordt gebeld door zijn familie, en ik heb niet zo erg veel tijd op dit moment want ik ben druk, zou ik een snel mailtje kunnen sturen met de tekst: Misschien moet je net als van Marwijk voor jezelf stellen: Heb vertrouwen. Misschien komt er toch nog een verdwaalde mail of telefoontje… je weet nooit

Goed gemeend, hem even een hart onder de riem stekend.
Om echter dan een dag later pijnlijk verrast te worden door het antwoord op je goed bedoeld boodschap:
Het is een venijnig antwoord. Grof bijna. 
 
De schrijver heeft zich gerealiseerd hoe zijn boodschap is overgekomen, en ook wat dat voor gevolgen kan hebben.
Hij heeft net een debiele brief van Tom ontvangen, heeft tel. kort gesproken met een oom die zijn emailadres niet wil afgeven, zeer achterdochtig was en vervolgens zijn moeder ook nog eens inlichtte. De schrijver had een paar hele slechte dagen, kon niet langer verblijven in zijn huis in Vancouver. Kan zijn laatste NUON nota niet meer betalen, zijn zorgverzek.nota, zijn waternota en weet dat ie terug moet naar huis. Hij weet dat ie binnen 2 dagen in Nederland blind wordt. Waarom? Omdat de automatische aanname dat het wartaal is dat zijn emotie zenuw is gedegenereerd niet juist is. De schrijver was uitzonderlijk hoog begaafd en niet dermate matig begaafd dat ie de werkelijkheid niet meer kan onderscheiden van de waan. Sterker hij heeft eens H. van Royen op de bank zien zitten bij W. de Jong en er werkelijk geen moer van begrepen hoe dat werkt wat Heleen allemaal uitlegde.  De stress die hij daardoor heeft is gigantisch en als ie dan die boodschap ziet voorbij komen "Misschien moet je net als van Marwijk voor jezelf stellen: Heb vertrouwen.
Misschien komt er toch nog een verdwaalde mail of telefoontje… je weet nooit"
slaan de stoppen even door, overkoookt ie en stuurt ie een giftige email. 
 
Ik kan je niets verwijten W., iedereen zou het zo interpreteren. Het is de tragiek van de schrijver. Als hij het wil verduidelijken moet ie uitleggen hoe uitzonderlijk begaafd hij was, en ook dat komt niet over….want dat zeggen ze immers allemaal.  
 
Snap je mijn juridische opmerking dan ook ?  Met je verhaal heb je duidelijk gemaakt dat ik me geen zorgen hoef te maken W. Je kunt alles gewoon in je inbox laten zitten. Ik wil dit contact graag aanhouden. Ik ging naar je toe omdat ik iemand met een hoog iq en eq zocht. Dat heb je. Dat bewijst je antwoord ten zeersten.
Groet,
C. 

C. Ik snap je reactie niet. heb aan niemand iets doorgegeven. Mails alleen gelezen en jouw uitgebreide verhaal en correspondentie met belangstelling gevolgd. Ik zat van de week even krap in de tijd en zag geen gelegenheid om wat langduriger met je te corresponderen op dat moment. Dat zou je moeten respecteren.

Ik ga altijd uit van het goede in de mensen en met mijn onderstaande berichtje wilde ik simpelweg aangeven dat soms uit onverwachte hoek evengoed soms nog hulp kan komen of dat nu van familie is of vrienden (of zoals van mij hetgeen je wellicht op voorhand niet verwacht omdat ik je inderdaad niet zo goed ken en jij mij ook niet, dat blijkt wel uit je reactie). Kennelijk herken je het niet als iemand het goed met je voor heeft.

Mijn reactie is dan ook niet in de reactie die je mag vergelijken met die van jouw kennelijke vriend Tom. En zeker het woord walgelijk stuit mij tegen de borst en is voor mij zeer teleurstellend. Bedenk dat op het moment dat je echt in paniek was en nergens meer terecht kon je de gelegenheid kreeg om op tijd naar Vancouver te kunnen vertrekken met besparing van extra kosten voor het wijzigen van jouw ticket. Bedenk dat een vage kennis, zonder zekerheid op terugbetaling voor jou een bedrag overmaakt puur om je te helpen.

Ik heb in de veronderstelling geleefd dat ik met mijn geringe hulp iemand een hand heb gereikt om verder te kunnen op een moment dat het moeilijk was. Ik vind het dan ook jammer dat die hulp niet word gewaardeerd want je geeft door onderstaand bericht aan dat je mijn gedachten niet kent en je weet de contacten die je hebt niet goed op waarde te schatten en met zichtbaar gemak en zonder goed na te denken af te kappen. Ik zal voor jouw gemoedsrust de mails die ik heb ontvangen uit mijn mailbox verwijderen. Om verdere juridische implicaties te voorkomen ???? Ik beschouw dit maar even niet als een dreigement maar als een tip van jouw kant.

C. ik zal je verder niet vragen om het bedrag dat ik heb overgemaakt aan mij terug te betalen, ik denk dat je het goed kan gebruiken. Ik wens je verder veel kracht en beterschap en hoop dat alles goed komt.

Met vriendelijke groet,

W.

W.,

C.

To: c@hotmail.com
Subject: Betr: FW: 2010.06711 mail 5
From: w. Date: Sat, 10 Jul 2010 15:19:32 +0200

Misschien moet je net als van Marwijk voor jezelf stellen: Heb vertrouwen.
Misschien komt er toch nog een verdwaalde mail of telefoontje… je weet nooit

Met vriendelijke groet,W. 


Hoi W.
Een brief aan mijn zus. Verstuurd op 30 juni jl. Als ik zo'n brief van een fam.lid zou krijgen, dan zouden de haren op mijn armen overeind gaan staan, dan zou ik bellen. Heeft iemand ze niet meer op een rij, of is het echt ? en ik zou het heel snel weten.
Niet bij mijn fam. Het gaat het ene oor in, en het gaat het andere oor weer uit……Geen reactie. Helemaal niets

Date: Mon, 21 Jun 2010 22:20:12 +0200

Mijn aan brief aan Joke:

en nee hoor het is helemaal niet frusterend als andere mensen anders tegen situaties aankijken dan ik doe. Wel is het triest dat mensen kennelijk bij voorbaat een verhaal als onzin bestempelen. In 1e instantie is iemands verhaal "waar" tenzij hij/zij door zijn/haar gedrag laat merken dat er een gefundeerde reden is om zijn/haar verhaal in twijfel te trekken, en daar ben je snel achter, tenminste als je beschikt over een bepaalde mensenkennis en een hoog iq en een hoog eq waar het bij veel mensen, ook artsen aan ontbreekt.  
 
Jij hebt mij vorig jaar aan de telefoon een heel goed advies gegeven: ga niet naar psychiaters maar zoek het hooguit in de alternatieve hoek. Dat wat ik beschreef aan de telefoon was een neurologische aandoening. Je kwam op mij over als iemand die mij geloofde. Ik moet zeggen je hebt mij goed in de maling genomen destijds, je geloofde er dus geen bal van. Zoals gezegd, dat is niet erg. Dat frusteert mij absoluut niet, het is je goed recht om mij niet te geloven. Maar misschien dacht je wel in 1e instantie dat het waar was en heb je die mening later weer bijgesteld, n.a.v. mijn schrijven waarin ik vertelde dat ik zo beschadigd was door een simpel EEG. (wellicht na advies te hebben ingewonnen) Een neuroloog die ik onlangs in Canada sprak gaf aan dat dat laatste niet meer dan logisch is als het 1e (mijn verhaal) op waarheid berust. Zijn boodschap was heel simpel: Laat het diagnoseren. 
 
Ik ben aan het einde van die 3 weken Canada vorig jaar naar een hospitaal gegaan om te proberen via mijn zorgverzekeraar langer te blijven. Als ik een wat betere relatie met mijn moeder had gehad was het al nooit gebeurd, dan had ik 500 euro van haar geleend. Ik was niet op mijn hoede die ochtend, en vertelde een mevrouw dat mij amygdala in tijd van anderhalve maand was gedegenereerd. Ze liep weg en kwam terug met een meneer met in zijn kielzog 3 zwaar bewapende beveiligingsmensen. Ik werd afgevoerd. Hij brult mij toe dat ie denkt dat ik een psychoot  ben.  De term "frusterend" is hier niet eens op zijn plaats, wel de term "ondeugdelijk" of nog beter "misdadig" of "griezelig". Het was tegen de wet, en in had er ten aller tijden een advocaat bij moeten halen. Het is zeer ernstig dat het dus ook niet meer uitmaakt wat ik verder zeg bij mijn zorgverzekeraar, waarvan ik de dokter dus ook nooit gesproken heb. Normaal zou het mijn reet roesten maar daar is de situatie uiteraard nu niet naar. Het heeft voor mij zeer ernstige gevolgen.
 
Er is wereldwijd geen geval bekend van de neurologische aandoening die ik omschrijf. Dus werd de conclusie getrokken: gevaarlijke psychoot. Er werd voor 1500 onkosten gemaakt en ik werd op de maandag bij mijn zorgverzekeraar afgeserveerd daar een rukker die ik nauwelijks had gesproken. Met zijn verhaal verkreeg hij zijn gemaakte kosten terug. Zelfs in dit geval zou het me verder een zorg zijn geweest ware het niet dat een EEG mij enorm heeft beschadigd. Dat zou alleen maar kunnen als het verhaal dat ik heb verteld waar is. Maar dat was het niet volgens jou, dus is dat verhaal van dat EEG ook niet waar, en de rest ook niet meer. En die automatische aanname klopt dus niet.
 
Ik moet dan denken aan die arts die enkele jaren geleden met een rood hoofd op tv kwam verkondigen dat ie er altijd naast had gezeten bij een patient (uit Nederland) totdat ze plotseling stierf. ze bleek "gekke koeienziekte" gehad te hebben, het werd van kwaad tot erger, en het artsje werd steeds zekerder van zijn zaak. De patiente had enorm geleden en het artsje had al haar klachten genegeerd, het zat immers allemaal in haar hoofd, en omdat het artsje het zei werd ze door haar familie ook behandeld als iemand die niet helemaal spoorde terwijl ze in werkelijkheid leed aan een zeldzame ziekte. Een tunnelvisie in een eng soort vorm van het soort mensen dat denkt dat ze alles maar kunnen diagnoseren. Niet luisteren, maar meteen oordelen… en daarna lacherig en wazig reageren op alle opmerkingen die de patient uitsprak. Gruwelijk. Ik heb geen ziekte waaraan ik plotseling kan overlijden, maar daarom noem ik dit voorbeeld ook niet. 
 
Het feit dat er geen geval bekend is van de aandoening die ik heb omschreven wil niet automatisch zeggen dat het daarmee ook automatisch als onzin kan worden bestempeld.
 
Dit is het laatste wat ik je zeg, het is allemaal tijdverspilling. Je hoeft er ook niet meer op te reageren.
 
Met vr. groet,
 
C.

Beste Joke,
 
Ik voel toch nog even de behoefte om terug te komen op ons telefoongesprek van zo'n 2 weken geleden. Jij had het in dat gesprek steeds over "jouw waarheid". Daar kan ik niets mee. Iets is waar of iets is niet waar en als ik dingen zeg of opschrijf dan denk ik daar in het algemeen gesproken altijd goed over na voordat ik dat doe. Ik begrijp dat je zoiets zegt vanuit de insteek die je maakt, maar ach.. laat ik dit nu toch maar eens een keertje gezegd hebben.

Wat betekent dat?
Dat als ik geen zekerheid over het geschrevene (wat ik mankeer) zou hebben gehad, ik het dus ook niet zou hebben opgeschreven!! Een voorbeeldje: 2 jaar geleden had ik last van mijn hart. Was het mijn hart zelf of was het slechts het gevolg van stres? Ik wist het niet. Ik kon alleen de symptomen aanreiken, over de oorzaak was ik in het ongewisse. Om duidelijkheid te verkrijgen heb ik toen mijn hart laten nakijken in het ziekenhuis. Alles was perfect in orde, en de zekerheid die ik daardoor verkreeg (het was dus stres), zorgde ervoor dat mijn hartproblemen dezelfde week nog verdwenen om nooit meer terug te komen.
Nu lag het anders, al heb ik inmiddels ook geleerd dat je desondanks tegen artsen niet gewoon alles kunt vertellen.
 
Ik vind overigens los gezien van alles dat je in 1 van onze gesprekken best wel eens een keer had kunnen vragen naar mijn opleidingsniveau. Dan had je geweten dat ik op school altijd tot de besten behoorde, dat ik VWO en HEAO heb en dat ik 9 jaar lang topaccountmanager was in het bedrijfsleven. Met het denkvermogen van iemand die meestal achten en negens scoorde kan niet zoveel mis zijn. Het was dus een essentiele vraag geweest.

Dan nog even iets over de situatie waarin ik nu verkeer:
Zoals je weet lag op 15 feb. 2010 in jullie dokterspraktijk een verwijsbrief voor de neuroloog voor mij klaar, die was uitgeschreven door dokter M. Ik heb deze afspraak nooit kunnen nakomen, want dezelfde dag zou ik om medische redenen halsoverkop vertrekken naar Vancouver Canada. Vanuit Vancouver heb ik in de 2e week nog tel.contact gehad met dr. B. (bij gebrek aan beter, want dokter M. bleek slecht bereikbaar, dr. B. reageerde trouwens een beetje lacherig, in de trant van : "zit je daar nu alweer?", maar goed…ik ben natuurlijk niet voor niets naar een andere arts overgestapt, met alle respect verder overigens)
 
Het is nu 4 maanden later, ik zit nog steeds in Vancouver en heb al 4 maanden geen salaris ontvangen, want UWV heeft ogenblikkelijk op 1 maart 2010 de betaling stopgezet. Ik heb inmiddels al meer dan 3.000 euro moeten lenen om onder anderen mijn huis te redden.  

Waarom ga ik niet gewoon naar huis?
Antw. dat kan ik niet. Op 13 feb. 2010 ging ik met een zeer ernstige neurologische aandoening naar een concert in Paradiso. Deze neurologische aandoening was onstaan tussen medio juni 2009 en 31 juli 2009 en was zeer verergerd door toedoen van een simpele EEG d.d. 24 aug. 2009 dat ik mij min of meer gedwongen heb moeten laten welgevallen. Na een concert op 13 feb. 2010 ontstonden er ernstige complicaties. Ik kreeg zeer ernstige oogproblemen, en ik vertrok ogenblikkelijk naar Canada. De kans dat ik in Nederland het zicht in mijn ogen zou verliezen achtte en acht ik zeer reeel, maar ik kon dit niet hard maken tegenover een UWV arts die aandroeg dat ik naar een oogarts of neuroloog had moeten gaan. Ik was niet in staat om hem uit te leggen waarom dat in dit geval niet verstandig was geweest. Dan had ik in details moeten gaan, en daar pas ik voor. Men mag het diagnoseren, en dat wilde ik hier vervolgens in Canada laten doen. Het bleek hier echter duur te zijn en ook lastig te realiseren. Bovendien gaf mijn zorgverzekeraar ook meteen aan niets te willen vergoeden. (o.a. MRI hetgeen een verkeerde keuze was )

Inmiddels heb ik telefoongesprekken achter de rug met een research centrum in de VS waar de medische mogelijkheden veel groter zijn. Ik heb daarbij de hierboven beschreven symptomen benoemd. Met 100% zekerheid is dit centrum in staat door middel van "fantab" (= een soort uitgebreid fMRI) elke afwijking inzichtelijk maken van de hersenen en van het limbisch systeem.  De kosten hiervan bedragen echter 4500 dollar dat ik niet heb.
Ik wil zo snel mogelijk een verzoek indienen bij mijn zorgverzekeraar. Het probleem dat om de hoek komt kijken is echter dat ik bij hen ben gebrandmerkt door een niet deugende arts van een hospital in Canada die ik slechts 6 min. had gesproken. De kans dat ze niet aan mijn verzoek tegemoet zullen komen is daarom groot.  Kortom ik zit klem, en het bedrag is te groot om "even" van iemand te lenen. 
 
Gezien je eerdere antwoord (zie onder) ga ik ervan uit dat je niet veel voor mij kunt betekenen, maar dan ben je bij deze in ieder geval wel op de hoogte.
 
Ik zal deze brief forwarden naar mijn dokter (mevr. M.), die mogelijkerwijs wel een essentiele rol voor mij zou kunnen spelen gezien het feit dat ik haar nog kort voor vertrek uitgebreid heb gesproken bij welke gelegenheid ze mij naar een neuroloog doorverwees.
 
Tot slot: Hoe opmerkelijk het ook is dat ik aangeef te verwachten in Nederland binnen enige dagen blind te kunnen raken, ik zou de laatste zijn om zoiets te zeggen zonder dat het ook in werkelijkheid zo is. Ik ben deze situatie spugzat, nooit in mijn leven heb ik zo gemangeld gezeten, en er is niemand die probeert mee te denken, of mij probeert te helpen. Er moet een einde aan komen, en het liefst zo snel mogelijk.  
 
Met vriendelijke groet,
 
C. 

Gisteren na de wedstrijd Uruquay – Duitsland heb ik de brief geschreven en om een uur of 6 toog ik naar Hanna's huis. Ik beklom de Lonsdale Ave vanaf de 15th ave en sloeg op Queens linksaf. Ik moest op no. ? zijn. Het was heerlijk weer, misschien iets te warm. Hanna was bezig in haar tuin op het moment dat ik hun huis in het vizier kreeg. Ik riep haar waarop ze naar mij toe kwam gelopen. Ik vertelde dat ik even wat dingen kwijt wilde en gaf haar de brief. Ik vroeg of ze er op de hoogte van was dat ene J. haar moeder vandaag had bedreigd. Ze knikte van ja, en voegde er meteen aan toe dat haar moeder een en al drama was, dat ze altijd zo overdreef, dat het vuurtje zo hoog werd opgestookt, maar dat er eigenlijk niet veel aan de hand was. Die mannen dachten slechts dat haar moeder moeilijk zelf beslissingen kon nemen en dat ze haar daarom een handje moesten helpen. Ze keek me aan terwijl ze dat zei. Het schoot opeens door mijn hoofd dat ik de brief te snel had gegeven, en ook vroeg ik mij opeens af of ik er niet teveel in gezet had. Ik vroeg haar of ze wist dat ze haar huis waren binnengedrongen. Ze schudde met haar hoofd. Ik gaf vervolgens aan dat ze mijn brief maar moest lezen en dat ik misschien zelf wel een beetje overdreef in mijn brief maar dat ik gewoon een heel slecht gevoel over dit alles had gehad. Ik zei haar gedag, en vervolgde mijn weg. In de Starbucks in Edgemont besloot ik Tessa te bellen, ik maakte mij zorgen. Ze zei me door de telefoon dat ik kon langskomen, dat ze de deur voor mij zou openlaten, en dat ik moest maken dat T. mij niet zou zien, het was allemaal erg spooky hier, voegde ze er aan toe op fluistertoon. Plotseling dacht ik te weten hoe het zat. Ik herinnerde mij de telefoontjes van D., en wat een toeval dat Tessa juist net naar D. moest met spoed die dag. MIjn brief was belastend voor ze. Als D. en H. hier iets mee te doen zouden hebben, dan zou nu de rust wederkeren was mijn verwachting. Die verwachting kwam uit. Er volgde zelfs en excuus van G. nadat Tessa hem had gebeld om haar ongenoegen te laten blijken gesterkt als ze plots was door de plotselinge steun van haar dochter die haar kort na mijn bezoek even had gebeld.

Tessa is 82 en nadat in nov. 2009 haar echtgenoot overleed woont ze nu alleen in een huis dat 1 miljoen dollar waard is. Ze is in uitstekende gezondheid en wil graag nog een jaar of 10 in haar huis blijven wonen. Ze heeft niet bepaald een sterke ruggegraat en is heel gemakkelijk onder druk te zetten. Hanna heeft 25% van de woning, 75% is van haar moeder. Tessa heeft een keer in een dwaze bui 25% toegekend aan haar dochter waarvoor ze samen met haar man een advokaat had ingeschakeld, waar ze later heel veel spijt van kregen omdat de relatie die Tessa had met haar dochter fors verslechterde en slecht bleef. Nu wil Tessa haar de 25% eigenlijk weer graag afnemen. Zij wil graag in het huis blijven wonen, maar daar denken enkele anderen dus anders over. Men heeft de sleutels van haar huis, dat kan niet mis. Gaan ze haar onder zware dwang zetten om het huis te verkopen ?

Beste Hanna en D.,

In de eerste plaats D. heb ik van Tessa vernomen hoezeer je hebt geleden als gevolg van dat ongeluk. I leef met je mee, en ik hoop dat alles goed zal komen met je been.

Aan jullie beiden:

Zoals jullie weten ben ik enkele maanden geleden naar Canada gekomen en heb ik sindsdien gelogeerd in de basement van je moeder. Ik vernam gisteren van Tessa dat jullie erg aardig over mij hebben gesproken toen ze jullie van de week s'avonds bezocht tesamen met T., haar buurman. Bedankt daarvoor.

D., ik heb jou (nog) niet gesproken gedurende mijn verblijf in Vancouver. Ik had gehoord dat je wel wat kanttekeningen had geplaatst bij het gegeven dat ik dit keer zolang bij Tessa verbleef, en dat je mij er over wilde spreken. Dat is heel begrijpelijk mede gezien ook omdat haar man nog niet zolang geleden is overleden. Ik had graag even met je willen praten.

Het was nooit mijn bedoeling om zolang in Vancouver te verblijven. Ik zal dat later uitleggen in deze brief. Als ik er te lang verblijf, dan is het natuurlijk in de 1e plaats aan Tessa om mij dat te laten weten en daarna jullie.

Vandaag kwam er een telefoontje binnen van een werkloze computerexpert genaamd J. () uit West Vancouver Hij bedreigde Tessa en zei dat ik weg moest uit het huis en dat ze anders meteen langs zouden komen. Tessa zag lijkbleek en was zeer verontrust.

Ik ben erg bezorgd Hanna en D. Ik had nog nooit van deze meneer gehoord tot zeer recentelijk. Ik meen dat het maandag 5 juli was. Tessa was juist weggegaan om D. te bezoeken die haar hulp dringend nodig had en had de deur op een kier gelaten. Iets later kwamen 3 mannen binnen in gezelschap van een vrouw. 1 van de mannen was de buurman T., de andere 2, die ik nooit eerder had gezien, introduceerden zich als G. en J. T. bleef op de achtergrond terwijl G. het woord voerde. Hij loog dat ie een van de buren was en dat ik een ongewenste gast was, en dat ie mij 5 min. gaf om op te sodemieteren, en dat men anders de politie zou bellen. De naam G. deed bij mij wel een belletje rinkelen, hij was het die Tessa enige dagen eerder had uitgenodigd voor een diner, waarbij hij haar er ook al op had gewezen dat ik wegmoest. Het was pure intimidatie, ik kreeg 5 min. J. overhandigde mij mijn schoenen en ik ben gegaan. (ik had dat niet moeten doen maar ik dacht daarbij aan hoe Tessa leed aan dit alles) (de ware reden was een andere, ikzelf kan ook probemen krijgen met de politie bijv. als Tessa zo dom zou zijn als ze zou zeggen dat zij mij het verblijf voorschiet, of als ik moest bewijzen over voldoende geld te beschikken, ik wilde geen risico lopen)

IK vertrok vervolgens en overhandigde G. de sleutels. Nadat ik ben weggegaan zouden ze alle sloten in het huis vervangen. D. en Hanna, waarom vervingen ze alle sloten in het huis terwijl ik ze de sleutels had gegeven ?? (en bovenal een goede vriend ben van Tessa en geen overlast veroorzaak)

Sinds mijn verblijf in Vancouver hou ik een log bij op het internet, waarin ik terug kan lezen dat T. al in maart voortdurend Tessa bewerkte door steeds te zeggen dat ik slechts van haar wilde profiteren, en dat ze mij er uit moet gooien. Vanaf april wordt ze op deze manier geintimideerd door J., T., en G. J. een gefrusteerde werkloze computerexpert uit West Van, G. iemand uit Langly die het niet goed schijnt te doen in de business (volgens Tessa). Het doet de vraag bij mij oprijzen: waarom zijn een man uit West Vancouver en een man uit Langley zo geinteresseerd in mij en waren willen ze zo graag dat ik uit het huis van Tessa vertrek? Geven deze mensen om Tessa? Ik heb ze (op T. na) nooit eerder gezien, en ik zag ze ook nooit in het hospital toen T.'s man daar lange tijd verbleef. 

Ik was de laatste 9 jaar zeer succesvol als een accountmanager in de auto-portal internet branche. Een van de redenen van mijn succes was denk ik dat ik een grote mensenkennis bezit. Naar mijn mening deugen T., G. en J. niet. Ik vertrouw ze voor geen cent.

2 dagen na dit voorval ging ik in de avond naar Toms huis nadat ik kort had gesproken met Terrisa. Ik vroeg hem naar de namen van zijn 2 compagnons. Die wilde hij niet afgeven. In plaats daarvan zou hij 1 uur later naar Terrisa gaan om haar opnieuw te intimideren. Hij dwong haar mijn reistas buiten te zetten waarop hij een briefje schreef waarop Tessa haar handtekening moest zetten, hetgeen hij op de tas plakte waarna hij met haar naar de politie zou gaan. Tessa stribbelde flink tegen en gaf aan met haar dochter te willen praten waarna ze naar jullie togen.

Beste D. en Hanna, Ik ging voor een gedeelte om medische redenen naar Vancouver. In de MRI center False Creek liet ik een MRI maken en het was vervolgens de bedoeling om daarna naar de VS te reizen omdat ze me daar veel beter konden helpen. Ik heb een neurologische kwaal en in de VS zijn ze veel verder dan waar dan ook ter wereld plus hebben ze daar niet wachtlijsten zoals in Nederland. De reden dat ik veel langer in Canada verbleef, kwam hoofdzakelijk doordat mijn verzekering meer tijd nodig had om tot een beslissing te komen.  Ze zullen nu snel met een antwoord komen. Het was geen goede optie voor mij om terug te gaan naar Nederland omdat de kans groot zou zijn geweest dat ik dan kort daarna weer terug kon naar de VS hetgeen mij 1500 a 1600 euro extra zou kosten. Daarom heb ik gewacht op mijn verzekering onderwijl verblijvend in Tessa's basement en heb daarbij mijn tijd zo goed mogelijk proberen te besteden door veel te schrijven en lezen in de bibliotheek. Dat is het hele verhaal. A. en Tessa waren goede vrienden en ik moet toegeven, het wordt absoluut eens tijd te vertrekken, maar ik heb voordat ik definief vertrek nog wel een advies aan jullie: Het is wellicht een heel goed idee, om zodra ik ben vertrokken een nieuwe huurder de basement te laten betrekken. Het levert Tessa wat extra geld op en de nieuwe huurder kan meteen een beetje op haar passen, dat laatste is denk ik wel nodig. Een goed idee zou het mijns inziens ook zijn om de politie te bellen !   

Nadat Tessa vandaag een telefonisch bedreigd werd door J. zag ze lijkbleek en was zeer verontrust en gaf aan dat ik moest vertrekken, meteen. Ze was in gevaar, net zoals ik dat was.

D. en Hanna, ik kan het erg goed vinden met Tessa en ik heb mij altijd erg op mijn gemak gevoeld in hun huis wanneer ik er verbleef. Het is zo dat er een tijd van komen is, en een tijd van gaan, zoals wij dat in Nederland uitdrukken, maar er is iets heel erg raars aan de gang, iets wat mij erg verontrust. Nooit zag ik eerder een oude bejaarde vrouw zo geintimideerd worden door 3 mannen. Het is zeer verontrustend dat 4 mensen een huis binnen kunnen dringen om er vervolgens de mensen te intimideren die er zich bevinden. Het is zeer verdacht, ongeoorloofd en bovendien volstrekt onacceptabel, dat ze mij het huis hebben uitgeschopt en dat ze vervolgens alle sloten van alle deuren hebben vervangen. De enige mensen die het recht hebben om op die manier te handelen zijn de eigenaars, je moeder in de 1e plaats en dan jij Hanna.

Ik betreur het dat dit allemaal is gebeurt terwijl jullie op het moment al zoveel aan jullie hoofd hebben, maar ik ben van mening dat het belangrijk is dat jullie hiervan op de hoogte zijn. Het is krankjorum en uitermate fout dat T., G. en J. je moeder bedreigen dat ze naar de politie zullen gaan als ze niet doet wat zij zegt. Het klopt voor geen meter.

Ik spreek jullie weldra wel weer, en ik wens jou bij deze nog even veel beterschap toe, D. !

Cheers en met vriendelijke groet,

C.

p.s. mijn emailadres is: c@hotmail.com

(dan kunnen jullie mij in ieder geval morgen feliciteren als mijn land de wereldcup wint !! )

Vandaag was Tessa jarig. Een paar keer ging de telefoon. Ze werd gefeliciteerd door diverse mensen. Het laatste telefoontje was een bedreiging. Ze kwam lijkbleek terug. Een meneer (ene J.) had gedreigd dat ik het huis uit moest anders zouden ze nu langskomen. Ik was in gevaar zei ze, en zijzelf ook.

Het was tijdens de rust van Uruquay – Duitsland, het was 12 uur in de middag. Ik vertrok meteen. Terwijl ik in een pub voetbal keek, schreef ik tegelijkertijd een brief. Een brief gericht aan Hanna, de dochter van Tessa.

Hoi G.,

Je bent de enige die dit kan lezen want ik heb niemand mijn passwords gegeven.

Ik wil allereerst even kwijt dat ik niet bepaald blij ben met de brief die ik gisteren heb geschreven. Brieven schrijven is niet echt mijn ding. Ik zeg bijv. wel 5 keer dat het amper is te geloven, en dat is echt 4 keer teveel, het had bij jou niet gehoeven en de grappig bedoeld opmerking "tegen deze logica kun je niet op" had ik moeten schrappen, idem dito "mijn fam. zal zich diep schamen" en eveneens een gedeelte van de laatste pagina. Hoe het ook zij ik was (weer eens) te breedsprakig. Zoveel woorden en dan nog niet verteld wat het precies is: Het komt vooral omdat ik zo vaak door mensen ben teleurgesteld de laatste maanden, ik durf haast niet meer eerlijk te zijn en dat is ook omdat je mijn laatste hoop bent. Ik had gisteren ook een behoorlijk slechte dag, (dus je hoeft je naar aanleiding van mijn brief ook weer niet al te veel zorgen maken)

Ik ben na een concert in feb. in Amsterdam vertrokken met zeer ernstige oogproblemen. Dat houdt verband met een onderliggende neurologische oorzaak. In Canada zijn die problemen veel minder. Dat is opmerkelijk, maar er is een verklaring voor. Wat er precies aan de hand is, licht ik nu toch liever mondeling toe. Dat lijkt mij beter. Dingen die je opschrijft kunnen vaak zo raar overkomen. Dat geldt ook voor sommigen van mijn blogs. Ik ben ook geen goed schrijver, dat speelt ook mee.

Ik heb gemerkt dat ik niet kan goed vertellen wat er aan de hand is. Je krijgt meteen een sticker op je voorhoofd geplakt. Er is maar 1 oplossing: Benoemen dat je oogproblemen hebt en dat het komt door een onderliggende neurologische aandoening en het laten diagnoseren. Een MRI center in de VS kan en wil het diagnoseren en kan elke afwijking van het limb. systeem met 100% in kaart brengen. De kosten zijn hoog: 3700 euro. Ik heb het aan niemand durven vragen en ik vraag het nu aan jou: Zou ik het van jou kunnen lenen ? Het is zo erg belangrijk. Om deze wurgende patstelling te doorbreken, om een einde te maken aan de manier waarop ik 4 maanden gegijzeld ben geweest, om mijn leven ermee te redden. Ik weet dat het heel veel geld is, maar de kans is heel groot dat ik heel snel het hele bedrag weer zal kunnen terugbetalen, omdat als de diagnose mijn verhaal onderschrijft zowel het UWV als mijn zorgverzekeraar (ik heb een top verzekering, de beste die er was, al heb ik daar nu niets aan omdat men nu (nog) zegt: er is geen urgente reden om het in VS te laten behandelen) zullen moeten gaan betalen en kan er eindelijk gekeken worden in hoeverre er wat aan te doen is. Ook in een negatief scenario ben ik in staat om het terug te betalen, door bijv. kunstverkoop al zal het dan wat langer duren.

Mijn emailadres had je al. (c@hotmail.com) Mijn tel. nummer is : ?

Ik weet dat ik heel wat vraag, maar ik kan gewoon niet anders. Over enkele weken (1 maand) kom ik opnieuw in een penibele financiele situatie terecht en word ik gedwongen terug te gaan.

Ik hoop van je te horen.

Groet, C.

Geachte klantenbureau,
 
De klacht is dat op 9 maart 2010 een brief naar mijn huisadres in Nederland is gestuurd op eigen houtje geschreven door de heer H. waarin staat vermeld dat ik mij niet aan de regels heb gehouden en dus niet in aanmerking meer kom voor ZW en dat ik voor 21 april bezwaar diende te maken. 
Dat terwijl ik vanaf begin maart al in gesprek was met diverse medewerkers idem dito de dokter.
De laatste liet daarbij doorschemeren dat het beter dan vorige keer geregeld moest worden, hetgeen ie deed op 14 maart, hetgeen haaks staat op de brief.  Ik heb 8 keer gemaild en 8 keer gebeld. En werd pas op de 23e op de hoogte gebracht dat ik geen ZV meer zou ontvangen hetgeen haaks stond op zijn eerdere communicaties. 
 
De klacht:
Ze hebben mij al die tijd niet geinformeerd over de brief. Dat is mijn klacht. Daardoor is mijn immers recht om bezwaar in te dienen komen te vervallen. Het is niet eerlijk om mij dingen te verwijten. Als je 16 pogingen had ondernomen om tot een akkoord neemt. Men had mij behoorlijk moeten informeren. Of fatsoenlijk mijn emails beantwoorden hetgeen de heer Geitewol heeft nagelaten. M.a.w. ik wil graag een nieuwe brief incl. het recht om alsnog bezwaar te maken. Het is niet mijn schuld dat met name de heer Geitewol zo slecht communiceerde. 
Met vriendelijke groet, ?
 
Date: Tue, 25 May 2010 08:32:31 +0200
From: Klachtenbureauuwv@uwv.nl

To: c@hotmail.com

Geachte heer ?,

U laat ons weten dat u van mening bent dat uw klacht onbehoorlijk is behandeld. Het klachtenbureau gaat ervan uit dat uw argumentatie uiteindelijk bedoeld is om uw ZW uitkering te hestellen. Dat is echter een inhoudelijke kwestie waarop het klachtenbureau geen invloed heeft.Daarvan uitgaande willen wij graag van u weten wat dan concreet uw klacht is en waarmee het probleem is opgelost. Vriendelijke groet,

Klachtenbureau UWV

Geachte klachtenbureau UWV, 
 
Dit is nog een kleine toevoeging:
Met mijn laatste emails aan de heer Geitewol (3 dagen nadat ie een onplezierig bericht had afgegeven, op 27 maart) heb ik hem nog geprobeerd te overtuigen, om te laten zien dat ik iemand ben die niet zomaar dingen roept. Heel veel logs en persoonlijke info. Zoals gebruikelijk volgde ook nu weer geen enkele reactie. Dat terwijl op dat moment al sinds 9 april de bewuste brief van dhr. de Generaal bij mij thuis in Nederland op de deurmat lag. U begint hopelijk een beetje te begrijpen waarom op een gegeven moment het stoom uit je oren komt als je nagaat hoe vaak ik heb gemaild en gebeld. Bij mij is de vraag gaan rijzen of de heer Geitewol wel helemaal 100% tof is. 
 
Ik wil er tot slot op wijzen dat ik geen enkele aanleiding heb gegeven in de 2 mondelinge gesprekken die ik met de heer Geitewol voerde in Nederland en ook niet in de tel. gesprekken dat ik iemand zou zijn die dingen denkt die niet waar zijn. De wijze waarop u mijn klacht heeft behandeld is in mijn ogen onbehoorlijk. U had mijn klacht serieus moeten onderzoeken. Met vriendelijke groet, ?

?
To: klachtenbureauuwv@uwv.nl
Date: Mon, 24 May 2010 03:11:22 +0200

Geachte heren,
 
Mijn verweer :
1. M.b.t. wat u zeg in uw antwoord van 21 mei 2010 (zie hieronder): "Pas vanuit Canada heeft u ons bericht over een medische behandeling in Canada, waardoor wij de beschikking kregen over een deel van uw woonadres in Canada: ?  De brief van 8 maart 2010 naar uw verblijfadres in Canada sturen was dus niet mogelijk."

Dat is onjuist: Ik heb voor 8 maart al gesproken met medewerkers van jullie. Het was derhalve al bij jullie bekend dat ik in Canada zat. (maar waarschijnlijk niet bij de heer de Generaal die kennelijk niet eerst intern informatie inwint alvorens te handelen.) Op 11 maart heb ik daaraan gerefereerd in een email aan de heer Geitewol. Zie hieronder een deel van die email in kleine letters:

ik heb u vorige week proberen te bereiken en ook deze week 2 keer. Morgen zal ik u vroeg in de morgen bellen. Ik heb vorige week doorgegeven dat ik plotseling naar Canada ben afgereisd op de 15e feb. om medische redenen.Op het moment dat hij mijn email ontving was de brief er pas juist uitgegaan.  

2.  Op 12 maart krijg ik een email van de heer Geitewol waarin hij laat doorschemeren dat het nu beter dient te geschieden dan vorige keer. Dat staat haaks om de brief van 9 maart die dan al enkele dagen bij mij op de deurmat moet liggen. Hoe moet ik dit noemen??? Dat klopt niet. Dat is miscommunicatie.

Hieronder de inhoud van de bewuste email: 

Date: Fri, 12 Mar 2010 14:41:11 +0100
From: @uwv.nl
To: @hotmail.com

Geachte heer ? , als ik het goed begrijp bent u nog steeds in Canada; wanneer denkt u terug te komen?

De ziektewetregels tav verblijf in het byuitenland waren u inmiddels bekend; de documentatie van arbeidsongeschiktheid dient ook beter te gebeuren dan de vorige keer, want inhoudelijke medische gegevens waren toen nauwelijks beschikbaar. Ik hoop dat dit nu beter te regelen is.

 Met vriendelijke groet, G. Geitewol

3. M.b.t. wat u zeg in uw antwoord van 21 mei 2010 (zie hieronder):  "Dat is niet van een organisatie te verwachten, zeker niet in het licht van het feit dat u zonder UWV daarover te informeren en tegen alle adviezen in, naar Canada bent vertrokken."

Mijn verweer hierop:

Dat is een leuke oneliner die in het algemeen gesproken natuurlijk ook nog eens korrekt is. In dit geval is er echter sprake van een situatie waarbij er heel veel contact is geweest met UWV voor de datum 8 maart, rond de datum en ook erna. Ik heb tot op 30 maart mails gestuurd naar de heer Geitewol. Daar kreeg ik vaak niets eens antwoord op. Hij gaf geen reactie of gaf zoals in bovenst. voorbeeld onjuiste informatie of was vaag. Hij hield mij aan het lijntje tot 23 maart.

4. Zie onderstaande email door mij verstuurd d.d. 17 maart 2010 omdat de heer Geitewol maar niet wil reageren. Ik vraag met klem hoe het nu zit.  Ik ga er nog vanuit dat het in orde komt omdat de heer Geitewol dat mij heeft laten doorschemeren in de email van 12 maart. Op deze 17e moet die brief er dus al een week liggen in mijn brievenbus. Nu dit is dus wat ik bedoel met onzorgvuldig communiceren of slecht communiceren. !!!

Date: Wed, 17 Mar 2010 18:45:59 +0100
Geachte heer Geitewol,
 
ik heb geen enkele reactie gehad op mijn email van zo. 14 maart jl. wat mij doet afvragen of u deze wel heeft ontvangen. Er wordt door uwv ook niets meer betaald, hetgeen mij in grote moeilijkheden brengt. Ik zal deze morgen nogmaals contact met u proberen op te nemen. 
Met vriendelijke groet,
?

5. Dan heb ik op 18 of 19 maart nog steeds geen reactie van de heer Geitewol gehad, ik ga zelf maar bellen. Meneer Geitewol geeft aan dat ik stukken moet gaan opsturen zodat ie ze kan bekijken.  Hij laat nog steeds in het midden hoe en wat. Ik discuseer met hem over de materie. Op dat moment ligt de brief al een dag of 10 in mijn brievenbus. Beste mensen van het UWV, hoe wilt u dit uitleggen?

6. Ik bel verschillende keren naar UWV daana. Ik krijg slecht nieuws na het versturen van de medische docu's op de 21e of 22e maart van een medewerker en ja hoor eindelijk op 23 maart daar komt de heer Geitewol met een antwoord:

 Dan eindelijk: Tue, 23 Mar 2010 15:34:16 +0100
From: g@uwv.nl
To: c@hotmail.com
Bedankt voor uw toegezinden mails; ik heb nog contact gehad met de backoffice en het is daar bevestigd dat de uitkering geschorst blijft zolang als u weg bent.

Laat maar zo snel mogelijk weten wanneer u terug in Nederland bent zodat we elkaar kunnen spreken over uw medische toestand. Groet, G. Geitewol.

Geen woord over de brief van 9 maart 2010.

Conclusies:

1. Een ambtenaar stuurt een brief zonder eerst even intern zaken af te stemmen. OF a. Het is iemand die het waarschijnlijk fijn vindt dat ie op zijn strepen kan staan omdat hij in een hogere functie zit. b. dusdanige karaktereigenschappen bezittend dat ie nadat hem aanvullende informatie heeft bereikt niet in staat is terug te komen op zijn beslissing omdat zijn karakter hem dwarszit. OF c. Het is iemand die slecht communiceert.

OF een combinatie van a, b, c.

2. Miscommunicatie van de heer Geitewol, meerdere malen zelfs.

3. Niet reageren op mijn emails van de heer Geitewol.

4. Onvolledig en onzorgvuldig informeren van de heer Geitewol. Natuurlijk had dan op de 23e mij verteld moeten worden dat de beslissing reeds 2 weken eerder was gemaakt en dat ik er op kon ageren. Een excuus was zelfs op zijn plaats geweest.

Waarom wordt ik tot de 23e in het ongewisse gelaten? Waarom krijg ik vage of geen antwoorden van de heer Geitewol al die tijd?

Antw. Het lijkt er sterk op dat ie met de handen in het haar zat omdat hij gemangeld zat door iemand hoger in de hierarchie die reeds een brief had verstuurd op 9 maart 2010. Hij zat klem en hij kon mij niet meer over de brief van 9 april 2010 vertellen in later instantie want dat had betekend dat ie ook moeten zeggen dat al die communicatie van 9 maart tot 23 maart een grote poppenkast was. Hij was ermee voor schut gegaan.

Ik wil de aandacht vestigen op onderstaande door mij verstuurde brief van 11 maart 2010: (N.B. ik geef die dag medische informatie aan jullie dokter, bij hoge uitzondering mogen jullie meelezen)

——————————————————————-

Geachte heer Geitewol,
 
Ik heb u vorige week proberen te bereiken en ook deze week 2 keer. Morgen zal ik u vroeg in de morgen bellen.
Ik heb vorige week doorgegeven dat ik plotseling naar Canada ben afgereisd op de 15e feb. om medische redenen. Mijn terugreis stond gepland voor ma. 8 maart 2010. Ik heb dit aan een collega van u doorgegeven vorige week, ik meen vrijdag.
Ik had inmiddels een nieuwe huisarts die op vrijd. 12 feb. een verwijsbrief heeft uitgeschreven voor de neuroloog. Die afspraak heb ik helaas niet meer kunnen nakomen, het had allemaal veel te lang geduurd, met al dat gepingpong met een huisarts via de email. Heel erg jammer, nu ik eindelijk de arts heb die behalve beschikt over een hoog iq ook beschikt over een eq. Iemand die weinig tijd nodig heeft om aan te voelen te doen te hebben met een scherp denker die niet voor niets altijd hoge cijfers heeft gehaald en VWO en HEAO achter zijn naam heeft staan. Niet bepaald iemand die dingen beweert die niet echt zijn, of dat soort nonsens. (ik kan me daarbij niets voorstellen)
Ik heb uw brief gelezen. U geeft aan dat ik psychische klachten zou hebben. Welnu, die diagnose klopt niet, ik had geen psychische klachten. U geeft ook aan dat ik zou lijden aan een stemmingsstoornis. Ik voelde mij lang niet zo goed vergeleken met pakweg vorig jaar, maar dat komt omdat ik lijd / leed aan een ernstige neurologische aandoening die wis en waarachtig niet psychisch te noemen is. Dat laatste klopt dus wel min of meer, maar je schrijft zoiets ook niet op als iemand een griep heeft (is mijn stemming echt nog veel slechter)
Het laatste waar ik behoefte aan had was een hals over kop vertrek naar Canada. Op, ik meen 10 feb. was er een concert in Paradiso in Amsterdam. Ik wilde daar zo graag naar toe met vrienden. Daar ben ik naar toegegaan, met zeer ernstige gevolgen. Ik was 1 dag later de hele dag ziek, en kreeg toen zeer ernstige oogproblemen. Ik had u graag van tevoren ingelicht, in dit geval heb ik dat niet gedaan. Na tel. overleg met een Ned. huisarts heb ik hier in Canada een EEG laten maken.
Ik heb hier inmiddels zo'n 1600 dollar gespendeerd aan medische kosten. Ik heb een MRI laten maken, maar ik had een fMRI moeten maken. Ik liep daarbij een hair cell beschadiging op aan mijn linkeroor.
Hoe dan ook, ik spreek u waarschijnlijk morgen. Ik excuseer mij voor het feit dat ik u niet heb ingelicht van tevoren.
Met vriendelijke groet,
?

————————————

Reactie mondeling van uw dokter: met oogproblemen ga je naar de oogarts.

Mijn antwoord: Niet als je zoals ik exact zelf weet wat de onderliggende oorzaak is. Ik had een zeer ernstig probleem en ik wist dat ik niet anders kon dan teruggaan naar Canada en dan daar maar bewijzen wat ik had. Tsja dat zeg je dan en dan krijg je dus weer geen antwoord.

Waarschijnlijk zou uw arts mij het voordeel van de twijfel hebben gegeven, dat gaf ie ook aan in zijn tel.gesprek waarin hij mij vraagde hem alle stukken te mailen, die waren belangrijk.

Daarna zwalkte hij alle kanten op en kon maar niet zeggen hoe en wat. Het lijkt erop alsof ie gemangeld werd door een niet functionerende ambtenaar die alles aan zijn laars kan lappen omdat hij nu eenmaal hoger in functie zit en vanwege zijn karakter niet in staat is terug te komen op zijn beslissing van 9 maart want dat zou gezichtsverlies betekenen.

Dat wordt geillustreerd door zijn antwoord (in een email van 13 mei) op een poging van de heren de Visser en Bos om mij te helpen.

Dit antwoord kreeg ik van de heer Bos op 13 mei 2010

Thu, 13 May 2010 10:22:32 +0200

Geachte heer ?,

Ik heb schriftelijk en telefonisch contact gehad met manager claim de heer J. de Generaal.

Zijn reactie luidde:
"We hebben de heer ? er meerdere malen op gewezen welke risico's hij nam als hij naar het buitenland zou vertrekken. Hij heeft vrijwillig die risico's genomen en bleek op een gegeven moment naar Canada vertrokken. Wij zien daarom geen redenen om anders te handelen dan voorgeschreven".

Als u meent het met deze opstelling niet mee eens te kunnen zijn dan verzoek ik u de geëigende kanalen te gebruiken (brief, tel nr. +31 888 98 20 01 of www.uwv.nl en dan het klachtenformulier) om ons dat kenbaar te maken.

Vriendelijke groet,

R. Bos

Ik wil over zijn reactie het volgende zeggen:

Hoe kwalijk is het in de wetenschap dat de heer de Generaal inmiddels wel de nadere ernstige informatie tot hem moet hebben gekregen. HET IS NIET ZO DAT IK VRIJWILLIG DIE RISICO'S HEB GENOMEN om naar Canada te vertrekken. IK WERD GEDWONGEN ALS GEVOLG VAN EEN ernstige MEDISCHE REDEN.  

Het resultaat is in ieder geval dat ik, door deze niet functionerende ambtenaar de Generaal (is in mijn ogen het geval op het moment als je dictatoriaal brieven stuurt naar personen zonder te kijken of er wellicht omstandigheden zijn aan te wijzen die erop duiden dat de persoon in kwestie niet anders kon dan te handelen op de manier dat ie had gedan. ) wordt gedwongen om terug te gaan naar Nederland terwijl ik dat om medische redenen niet kan.

Geachte klachtenbureau,

U heeft uw huiswerk slecht gedaan, en dat is gezien de enorme ernst van de zaak en de zeer ernstige consequenties die dat voor mij heeft kwalijk te noemen.

De analyse die ik hier maak en die ik nog kan aanvullen met tel.gesprekkenlijsten had u moeten maken. Zo moeilijk is dat toch niet om aan te tonen dat de communicatie van uw kant bedroevend is geweest en met name van de heer Geitewol.

Uw conclusie is derhalve onjuist. U had beter moeten informeren, dan had ik kunnen ageren. Deze brief gaat door naar de nationale ombudsman en de politiek. Ik kan niet anders. Deze 2 hebben mij in wezen gegijzeld met hun beslissing en dwingen mij op mijn knieen terug te komen.

Met vriendelijke groet,

Het wachten is op B. Fijne kerel, geweldige vent. Fantastisch dat ik hem ooit heb ontmoet. Laat hem heelhuids terugkeren uit dat voormalig oostblok land. Hij krijgt mogen nog even van mij een nadere uitleg. Morgen. Maar eerst is het nu tijd om te gaan ssssssssssssssssssssssssssssssssslapen……..